Het kost je ongeveer 7 minuten om dit artikel te lezen


Maart 2016. Een vrijdag. Ik had al samen met mijn partner en mijn kinderen drie kwartier in de rij gestaan. In een grote grijze koude voormalige PTT loods staan we te wachten. Bij de tafel waar ze je naam noteren wordt afstandelijk geroepen: Volgende!

Een oudere dame met een leesbrilletje kijkt van je ID bewijs naar de lijst die voor haar ligt om je naam te zoeken. Met een hautaine blik krijg je een kaartje en wijzen ze, voor de zoveelste, waar je het pakket kunt ophalen.


Je kunt ook luisteren naar dit artikel:


Alsof het de eerste keer is dat je daar komt. Na bijna 2 jaar weet ik wel van de hoed en de rand. Na bijna 2 jaar iedere vrijdag middag in die rij staan.

Met het kaartje in de hand schuif je door naar de volgende rij en wacht je totdat je jouw krat met voedsel krijgt.

Soms gingen de kinderen mee en soms niet. Op het moment dat ik voet over de drempel zette met de kinderen, had ik er ook weer spijt van. Het is geen omgeving voor kinderen. Zelf hebben ze er nog geen benul van maar ik des te meer.

Mijn twee schatjes!

Mijn twee schatjes!

Het is niet veilig. Ze worden blootgesteld aan alle negatieve energie van 90% van de mensen die daar komen om een pakket op te halen. Mensen waarvan je weet dat ze nooit uit die situatie zullen komen, mensen die altijd afhankelijk zijn van een uitkering en nooit zelf hun verantwoording voor zichzelf en hun leven zullen nemen.

Geen veilige plek voor een kind. Geen veilige plek voor mij, geen veilige plek voor wat voor mens dan ook.

September 2015. VIP dag bij Hugo Bakker,  gewonnen na een promotie actie. Toen stel ik mij als doel dat ik op 1 juli 2016 voldoende geld had om wekelijks mijn eigen boodschappen te doen. In maart 2016 was het al zo ver. De allerlaatste keer naar de voedselbank.

Ik ben dankbaar dat ik de mogelijkheid heb gekregen om op die manier mijn kinderen thuis een veilig gevoel te geven van genoeg voedsel op tafel. Maar de voedselbank, dat nooit weer.

Waarom is veiligheid voor mij belangrijk?

Wanneer ik me veilig voel, ben ik in staat om grootste dingen te bereiken. Ik weet dat wanneer mijn kinderen zich veilig voelen zij ook in staat zijn om grootste dingen te bereiken.

Veiligheid is in mijn ogen een plek waar je helemaal jezelf mag zijn met al je gebreken én al je talenten.

Op de school van mijn kinderen wordt mijn dochter eruit gepikt omdat ze in ontwikkeling voor ligt op andere kinderen, niet hoog begaafd, maar hoog presterend. Ik ben trots op haar. De school pikt haar cognitieve intelligentie op en gaat er mee aan de slag.

Mijn zoontje daarentegen heeft een sterk ontwikkelde emotionele intelligentie. Maar hij wordt er niet uitgepikt. Dat hij gevoelig is voor sfeer, andere kinderen en energie, tja, daar moet hij maar mee leren leven (zijn de woorden van de juf). Want zij kan niet met ieder kind rekening houden.

In beide gevallen hebben ze gelijk. In het geval van mijn dochter dat haar talenten worden opgemerkt en in het geval van mijn zoontje dat hij moet leren om…

Helaas wordt er aan het talent van mijn zoontje geen extra aandacht besteed op school. Hij moet maar leren hoe hij dat doet, zonder extra hulp en begeleiding.

Een veilige omgeving creëren…

Juist het feit dat er zoveel nadruk wordt gelegd op cognitieve vaardigheden, vind ik dat er weinig oog is voor veiligheid op school.

Het lijkt alsof niets anders belangrijk is. Emotie zorgt dat je je kunt uiten, dat je verdriet kunt laten zien en ook je boosheid.

Sfeer gevoelig en energie gevoelig zorgt er voor dat je anderen kunt aanvoelen. Hoe anderen zich voelen en dan kan empathie zich ontwikkelen.

veiligheidDe basis van veiligheid is voor mij ook een dak boven je hoofd en voedsel op tafel en kleding aan je lijf. Als je je daar geen zorgen over hoeft te maken, kun je aandacht besteden aan je talenten en je gaven om die te ontwikkelen, zodat je de wereld, de mensen om je heen kunt helpen om verder te komen.

Ik ben dankbaar voor de periode dat ik door de voedselbank die veiligheid aan mijn kinderen kon geven. Dat ik mezelf en mijn partner die veiligheid kon bieden.

En nu mijn kinderen op school zitten en we bij allebei andere talenten ontdekken is het aan mij als moeder om er voor te zorgen dat ze op dat vlak ook veiligheid kennen.

Dat het goed is dat je intelligent bent en dat het goed is dat je emotioneel intelligent bent. Allebei een talent, waar je ver mee kunt komen in de wereld.

Door er voor te zorgen dat hun beider talenten aanvaard worden door mij en mijn partner, is het voor hen gemakkelijker om zich daarin te ontwikkelen. Zowel mijn dochter als mijn zoon mogen zijn wie ze zijn. Met al hun gebreken en met al hun talenten.

En die mogelijkheid krijg ik dagelijks. Om vanuit liefde en aandacht hen daarbij te helpen.

Hoe zit dat met de rest van de wereld?

Helaas zijn er in de wereld kinderen die de basis moeten missen. Kinderen in de sloppenwijken in Zuid Afrika bijvoorbeeld. Die door werkeloosheid van hun ouders, ruzies, niet kunnen zijn wie ze zijn met hun gebreken, hun talenten en gaven.

Dat zorgt voor onveiligheid. En ze missen ook nog eens voedsel en in veel gevallen kleding. De basis van veiligheid is volledig weg.

Geen fundering om zich verder te kunnen ontwikkelen. Want het enige waar ze mee bezig zijn, is er voor te zorgen dat ze te eten hebben, kleding aan hun lijf en dat ze de handen van hun ouders soms moeten ontwijken.

Kinderen zo jong als 4 of 5 jaar, zo oud als mijn kinderen, die zwerven over de zandweggetjes in de sloppenwijken die ze straten noemen.

Gelukkig zijn daar De Mamas. Lokale vrouwen die de zorg voor deze kinderen op zich nemen en ze voorzien van voedsel en kleding en een liefhebbende knuffel.

De MAMAS

De MAMAS

De gedachte dat het mijn kinderen konden zijn die door de straten zwerven opzoek naar voedsel en genegenheid. De gedachte dat mijn kinderen niet gewaardeerd worden op wie ze zijn. De gedachte dat mijn kinderen opgroeien met het idee dat ze niet de moeite waard zijn en aan de kant worden gezet als oud vuil, als lastig als iets dat te veel geld kost.

Die gedachte zorgde voor een diep gevoel van dankbaarheid voor wat ik heb: een dak boven mijn hoofd, kleding aan mijn lijf en voedsel op tafel.

En het gaat me aan het hart dat er ouders zijn die gewoon niet anders kunnen. Dat gevoel van machteloos in het leven staan, met je rug tegen de muur. Elke dag zorgen hebben om geld, voedsel en of ze nog wel een dak boven hun hoofd hebben.

Het is mijn intentie om aan die MAMAS een bijdrage te leveren, zodat zij hun werk kunnen voorzetten en kinderen een veilige plek kunnen en mogen bieden.

Kinderen kunnen niet zonder hun moeder, die veiligheid en warmte van liefdevolle armen. Kinderen kunnen niet zonder hun vader, die veiligheid en warmte van liefdevolle aandacht.

De MAMAS zijn zelf mama’s die hun tijd geven om die kinderen te helpen die door hun eigen ouders niet geholpen kunnen worden.

Ik sluit me aan bij 35.000 vrienden van De MAMAS. Het goede doel dat ik koppel aan Dé Blog Trainer, omdat ieder kind en ieder mens het recht heeft om in veiligheid te leven en zich te ontwikkelen.

Mijn bedrijf groeit, Dé Blog Trainer ontwikkelt meer en meer korte en lange trainingen. Daar ben ik dankbaar voor. Dankbaar dat ik met mijn talenten en gaven andere ondernemers mag helpen bij hun ontwikkeling.

Van iedere training die ik vanaf nu verkoop schenk ik €20,00 aan De MAMAS, zodat de MAMAS hun droom en hun missie kunnen realiseren.

MAMAS deelt de droom die elke moeder in de wereld heeft voor haar kind: dat ieder kind liefde, zorg en bescherming verdient en krijgt, zodat het zich vrij kan ontwikkelen, een goede toekomst krijgt en gelukkig wordt.

Hoeveel ben jij bereid te geven en aan welk goed doel? Deel je antwoord hieronder in het commentaarveld. Laat je inspireren door anderen en inspireer anderen met jouw verhaal.

Op jouw blogsucces!
Esther Molenaar

PS Deel dit artikel met je netwerk via de social media knoppen hieronder, zodat ook zij kunnen profiteren van de inhoud.